^{چشمها را نبايد بست. زندگي راهمينطور كه هست بايد ديد.}

                ^{زندگي رؤياست ، رؤياي دست يافتني اما دور.}

     ^{در اين تاريكي، واژه ها به ذهنم هجوم مي آورند. فردا كه روشن شود ديگر هيچ چيز نيست جز اين صفحه ي خط خورده ي ذهن. خط خوردگيهايي شبيه هيچ اما خود گوياي همه چيز...}

^{نور را نمي خواهم ، اگر خاطرم روشن شود ، هر چه آمده مي رود و من در سكوت ابهام آميز آمد و  رفتشان غوطه ور خواهم ماند.}

 ^{پس اي لحظه هاي تاريك بمانيد در اين سكوت مبهم و ترسيم زلال ترين احساسم را به تماشا بنشينيد.}

    ^{چيست آنچه كه به هنگام خاموشي نورها ،واژه هاي رنگي را به صفحه ي ذهن دعوت مي کند؟ نمي دانم !!!}

   ^{فكر مي كنم ، فكر.....}

        ^{شايد فقط تنهايي است. دل كه تنها شد مي نويسد از عشق.}

         ^{و حال مهتاب هم نورش را ملايمتر مي تاباند. شايد براي من و به خاطر من كه بنويسم از رؤيا ، عشق، دوستي ، زندگي و ....}

   ^{نمي دانم چه مي نويسم و آيا اصلا" اين قلمي كه در دست گرفته ام مي نويسد ؟!!}

   ^{اما اين را خوب مي دانم كه هيچ نوشته اي توان توصيف حقيقت عشق را ندارد.}

   ^{صفحه پر شده از واژه هاي عجيب. بازهم دل تنهاست.}

   ^{اما اين بار گوشه اي نشست و در اين تاريكي به يادگار نوشت از عشق .}

   ^{تا گاه گاهي با اين خاطره بسرايد همان ترانه ي يار را.}

       ^{كه مي گفت:}

     ^{"واسه صداي خستشون ، بغض همين ترانه بس."}

    ^{اينجا نيز صداي جيرجيركهاي خسته دل به گوش نمي رسد. تنها صداي لالايي است كه از دور مي آيد و  مرا به عمق خواب و رؤيا مي برد.}

                             ^{به عمق رؤياي هميشگي ام....}