به خودم گفتم حالا كه دلم تنهاست خاطره هامو مرور كنم ، نگاهي به آسمون دل انداختم

    گرفته بود . ابري ، باروني ، ستاره اي پيدا نبود.

    قطره اشكي از ياد تو گونه ام رو خيس كرد

        آره ، انگار بارون مياد

 دستامو زير بارون گرفتم و گفتم :

   " هر چقدر از قطره هاي بارونو بتونم بگيرم دوستم داره و هر چقدرو نتونم بگيرم دوستش دارم"

   يادم هست كه هميشه اينو ميگفت  اما حالا من اين كارو كردم.

   ديگه هوا داشت صاف مي شد

    بازهم نگاهمو به آسمون دوختم

        -دنبال چي هستي؟؟؟

     رنگين كمون بود كه پرسيد.

    گفتم : خاطره هام !!

   گفت: چشماتو روي هم بزار

       چشمامو بستم .درست مي گفت كه همه چي مثل همون روزاست.

      دفتر خاطراتو برداشتم و چشامو باز كردم

   صفحه ها رو يكي يكي ورق مي زدم. همه چيز اينجاست.....خوب و لذت بخش.

          گهگاهي برق نگاهم همه جا را روشن مي كرد و گاهي چنان خنده اي كه صدايم خواب را از چشماي بي رياي پرنده ها مي دزديد.

    و ميرسم به خاطره هاي تو

   اينجا مكثي مي كنم ، نميخوام زود بگذرم

          يادت هست يه روز گفتم :

    " اگر در دل مي ديدم غم روز جدائي را      به دل هرگز نمي دادم خيال آشنائي را" ؟

        وتو گفتي:

   " غم جدائي براي من شيرينه .

    من غم خوردن ،گريه كردن و فكر كردن به ياد روزهاي با هم بودن رو دوست دارم"

   راست مي گفتي. من به اين حقيقت رسيدم .

   هر وقت دلم گرفت ياد عشق تنهام نميزاره و سهم من از عشق هميشه بودنه....

   و عشق همون زندگيه كه سهراب گفت:

   " زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه ي عادت، از ياد من و تو برود"