ماههاست زيباترين جملات را براي امروز کنارمي گذارم، امشب اما همه جملات فرار کرده اند، همينطور بي وزن و بي هوا آمدم بگويم

تولدت مبارک

روزی که برای اولین بار قلم دست گرفتی و از دوازده رنگ جعبه مدادرنگی ات ، رنگ قرمز را برداشتی و خطوطی مبهم کشیدی. 

یک روز توانستی با همان مدادرنگی قرمزت شکلی شبیه قلب کوچکت بکشی و آن را پر از خون گرم دستانت کنی. 

بزرگتر که شدی عشق را با دستانت حک کردی روی کاغذ، قرمز و زیبا. 

نرم نرمک چیزهایی فهمیدی؛ 

قلبی که دردفتر خاطرات دوستانه ات می تپید و به گرمی نگاهت می گفت دوستت دارم. 

تو هم دوست داشتی این دوست داشتن را روزی حس کنی

رسید آن روز که حس کردی قلبت دوست میدارد کسی را که باشد ، باشد و برایت عاشقی کند و تو  بیشتر از همیشه دوستش بداری. 

حالا دیگر گرمای نگاهش را حس می کردی، مداد رنگی قرمزت را با او قسمت می کردی و 

آن وقت بود که دوست داشتی تمام لحظه هایت را به پایش بریزی، 

و امروز چون خون در رگهایت جاریست و با قلب کوچک او زندگی سهمی از عاشقانه هایت شده

تقدیم به وسعت دل مهربان یار