امروز روزی است که خدا فرزند خود را به زمین هدیه داد .

خدا، خدای محبت است.

من یک زمان این را فهمیدم که خدا چقدر من را دوست دارد و بارها حس کردم که چقدر دوستش دارم.

این خلقت را سپاس و همه ی عشقم تقدیم به او.

بهترینم

برای ناز قدومت

آسمان را فرشته ها ستاره باران میکنند تا شب تولدت همچون روز خلقتت نورانی باشد

و در دل آرزوهای زیبایی برایت دارند

و من هم بهترینها را از خدا برایت خواستارم

خوشبخت ترین باشی

دوستان عزیز امروز تولد عشق من هست، این عشق نه از لحظه ی دیدار، بلکه از زمان خلقت او متولد شد.

و شما هم امروز در جشن و شادی ما شریک هستید

برای زیباترین عشق زیبایم

برای بهانه ی زیستنم 

در باغ بی برگی زادم.

و در ثروت فقر غنی گشتم.

و از چشمه ی ایمان سیراب شدم.

و در هوای دوست داشتن،دم زدم.

و در آرزوی آزادی سر بر داشتم.

و در بالای غرور،قامت کشیدم.

و از دانش،طعامم دادند.

و از شعر، شرابم نوشانند

و از مهر،نوازشم کردند.

و حقیقت،دینم شد و راه رفتنم.

و خیر ،حیاتم شد و کار ماندنم.

و زیبائی، عشقم شد و بهانه ی زیستنم!

(دکتر شریعتی)

اگر گلی را داشته باشی که در یک ستاره ی دیگر است ، شب تماشای آسمان چه لطفی پیدا می کند : همه ی ستاره ها غرق گل می شوند !

و من آسمان را به بهانه ی چشمان تو خیره می نگرم ...

آن قصه ي ناب و آرامش بخش
آن لالايي کودکانه ، آه گولم زد

آن لحن و صداي  قصه گوي عاشق
روياي پر از ستاره ام گولم زد

من حيثيت بهشت بودم اما
يک بستني عروسکي گولم زد

هر خط را به يادگار نوشته اي برايم
 چه زيباست خواندن و به تکرار خواندنش
ومن مي دانم که چقدر دلتنگي خوب است
چقدر زيباست
خوب است

این هم واسه فرناز خانم که آپ می خواست

آسمان همچو صفحه ی دل من

روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خوابست

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر بروی دفتر خویش

تن صدها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رویا رنگ

می دود همچو خون به رگهایم

آه... گوئی ز دخمه ی دل من

روح شبگرد مه گذر کرده

یا نسیمی در این ره متروک

دامن از عطر یاس تر کرده

ناشناسی درون سینه ی من

پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

آه... باور نمی کنم که مرا

با تو پیوستنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شورافکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

بیگمان زان جهان رویائی

زهره بر من فکنده دیده ی عشق

می نویسم بروی دفتر خویش

" جاودان باشی ای سپیده ی عشق"

(فروغ فرخزاد)

تو را از تازگی باران ، از صداقت عشقمان ، از زلال ناب نگاهت، از بهار خنده های سبزت  و از دلتنگی اشکهایم صدا میکنم.

در  همه ی این دلبستگیهایم حضور توست که زیستن را به من می آموزد.

طراوت سبزترین بهار، زلال نابترین نگاه ، صداقت پاکترین عشق، تازگی قطره های  باران و تمام عشق من تقدیم به کسی که همیشه دلم برایش تنگ است.

نازنینم هیچ هدیه ای جوابگوی محبت های بی دریغ و عشق آسمانی تو نیست، تنها میتونم  برای خوشبختی تو دست به دعا بردارم و از خدا بهترین آرزوها را خواهان باشم.

گوش کن و ببین که فرشته ها امروز را چگونه جشن می گیرند.

امیدوارم هر سال شادتر از سال گذشته در کنار خانواده شمعهای روشن کیک را با نگاه نورانی ات یکی یکی خاموش کنی.

تولدت مبارک

_{ما را چون دیوانگان غوغایی در سر است.}

_{غوغایی به رنگ دلدادگی}

_{همه جنون و دیوانگی .}

_{مرا در دل تمنای نگاه مجنون توست.}

_{بگذاردر سکوت چشمانت غرق سرگشتگی با تو بودن شوم.}

هرچه زیبایی و خوبی

هرچه زیبایی و خوبی که دلم تشنه ی اوست

مثل گل ، صحبت دوست

مثل پرواز، کبوتر

می و موسیقی و مهتاب و کتاب

کوه ، دریا ، جنگل ، یاس ، سحر

این همه یک سو ، یک سوی دگر

چهره ی همچو گل تازه تو

دوست دارم همه عالم را لیک ،

هیچکس را نه به اندازه ی تو…….

از فراموشی بیزارم

آنگاه که از یاد ببرم دلیل تمام خنده هایم را

و آن چشمهای صبور که اشکهایم را از روی غم دانه دانه می شمرد

و از سپردن سادگی به دست باد  می ترسم.

هنوز هم اندیشه ی این پوچی مرا در خود غوطه ور ساخته:

نکند روزی فراموشی همنشین روزهای تنهائیم شود !

روزي كه دل به دريا زدم و آرزوي داشتنش را در بطري شيشه اي ، به آغوش دريا سپردم،

به موج  گفتم: خدا را كه ديدي بگو

"درونم زمزمه اي جاريست، در دل كسي را مي خوانم!

آنكه در آمدو رفت لحظه هاي نبودنش حيرانم،

او را مي خواهم كه الفباي زندگي را از نگاهش بياموزم،

كسي كه رسم عشق را به من ببخشايد..."

و امروز كه به ساحل چشمان پرخروشش قدم نهادم،

دريا او را به من رساند،

كسي كه رسم عاشقي را به من بخشيد

و الفباي زندگي را به من آموخت،

او كه در آمدو رفت لحظه هاي بودنش حيران احساس نابش شده ام....

و اوست كه حضورش وجود تو را معنا مي كند.

بارالهـــــا ؛

هيچگاه تصور نمي كردم اينچنين دوستم بداري !

امروز سالروز تولد استاد هنرمند سهراب سپهري است.

شاعري كه نشاني خانه ي دوست را مي دانست....

با تو برخوردم ،به راز پرستش پيوستم

از تو به را ه افتادم ، به جلوه ي رنج رسيدم

و با اين همه اي شفاف !

و با اين همه اي شگرف !

مرا راهي از تو به در نيست...

و با روح من از روز ازل يارترين
 كودك شعر مرا مهر تو غمخوارترين
گر يكي هست سزاوار پرستش به خدا
تو سزاوارتريني تو سزاوارترين
عطر نام تو كه در پرده جان پيچيده ست
سينه را ساخته از ياد تو سرشارترين
اي تو روشنگر ايام مه آلوده عمر
بي تماشاي تو روز و شب من تارترين
در گذرگاه نگاه تو گرفتارانند
من به سرپنجه مهر تو گرفتارترين
مي توان با دل تو حرف غمي گفت و شنيد
گر بود چون دل من رازنگهدارترين

                                                                         (فریدون مشیری)

عيسی مسيح :

^{« هیچ کس چراغ را روشن نمی کند تا پنهانش سازد! بلکه آن را در جایی می آویزد که نورش بر هر که وارد اتاق می شود بتابد. چشم نیز چراغ وجود است .
چشم پاک همچون تابش آفتاب اعماق وجود انسان را روشن می کند .
اما چشم ناپاک و گناه آلود جلو تابش نور را می گیرد و انسان را غرق تاریکی می سازد .
پس هشیار باشید مبادا بجای نور تاریکی بر وجودتان حکفرما باشد !
اگر باطن شما نورانی بوده و هیچ نقطه تاریکی در آن نباشد آنگاه سراسر وجودتان درخشان خواهد بود گویی چراغی پر نور بر شما تابیده است. »}

(انجیل لوقا)  

خداي من چه دردآور است قصه كوچ،

پرنده مي رود و آشيانه مي ماند.

كوچ قصه ايست، قصه اي قديمي به قدمت چین و چروك دستان مهربان مادربزرگهای قصه گو.

اين قصه را بارها شنيده ام.

و مادربزرگ هربار قصه اش را اينگونه تمام مي كرد:

" او در آخر گمشده اش را پيدا مي كند و زندگي از سر شروع مي شود."

در دل از مادربزرگ مي خواستم با همان چشمان بي ريايش،

از ته دل پر از اميد خود براي قصه كوچمان دعا كند.

ميدانم كه دعا كرده، اين را از گرماي دستش كه آرام آرام گونه ام را نوازش ميداد فهميدم.

مادربزرگ دعا كرده،

 ما نيز دعايي بكنيم.

با نگاه هاي عاشقانه مان براي آشيانه ي كوچكمان دعا كنيم،

تا پر نكشند خاطرات زيبايمان.

آشيانه كه باقي باشد كوچ معني رفتن ندارد

معنايش چيز ديگري است:

تنها كمي فاصله ،

فاصله اي كه دلها را به هم پيوند ميدهد.

غربت كوچ را با قدمهاي آشناي تو مي خواهم،

همراه من باش.........

^{هنوز هم خوابهاي كهنه مي بينم.خوابهايي به اصالت عشق ،به رسم زندگي، به تازگي عطر اولين نگاه .}

^{من مسافر خسته ي شبم. از امتداد اين تاريكي با تو سخن مي گويم .}

 ^{مي گويم كه بداني تا انتهاي خيال عاشقم همان خيالي كه با تو بي پايان مي شود.}

^{دير وقتي است سر بر بالش نرم رؤيا ، انتظارت را مي كشم.}

^{اين لحظه هاي غريب بي تو بودن مرا با خود مي برند.}

^{اي كاش قصه مان خوب تمام مي شد . آنوقت كه تو بيايي، به رؤيايم قدم بگذاري، به يك سكوت قديمي.}

^{كمي آنطرفتر، نه خيلي دور، به سمت خيال نگاهت را برگردان.}

^{همان جاده ي غريب روزگار با سروهاي خاطره كه هيچ ردپايي از پايان در آن نيست.}

^{بگذارصداي گامهايت خوابم را باراني كند.}

^{اما مي دانم كه هرگز نخواهي آمد.}

^{ديگر برو. چشمهاي منتطرم را بدرقه ي راهت نمي كنم.}

^{گمان نكن به خاطره هاي گمشده مي سپارمت.}

^{من از تو مي گذرم ولي بدان دوستت دارم و مي گذرم،}

  ^{بدان اگر هم نباشي باز هم قصه مان را خوب تمام مي كنم .}

 ^{يادت باشد زندگي را ضامن عشق كرده ام . تو كه نباشي عشقت ماندگارترين است.}

^{عشقت كه باشد زندگي هم  هست و مي گذرد.}

^{هيچ وقت اينقدر قانع نبودم. اما در مقابل تو ..........}

^{راحت از كنارم بگذر. همين سادگي يادت همسفرم است و اين برايم كافيست....}

^{كاش باران وسعت اندوه مرا مي فهميد و قطره هاي كوچكش را بي منت هديه مي كرد تا من با بوي نمناك خاطرت ،لحظه هاي تنهايي ام را پر كنم.}